Column Ester Agterbosch: Trouwe fan

  Column

Geveld zijn door leegte maakte dat ik even een weekje afwezig was. Ik kreeg vrijaf van de chef en de mogelijkheid om mij op te laden. Dit geeft een beetje zo'n zelfde gevoel als spijbelen met permissie van paps of mams. "Ah, toe dan mam, zou jij dan een briefje voor mij willen schrijven?"

Of in andere gevallen zelf het briefje schrijven en een meester worden in het vervalsen van de handtekening van jouw moeder. Vaak kwam je er mee weg en een enkele keer moest je verantwoording afleggen en de tijd die je er niet was inhalen. Dat waren schooltijden, mooie tijd. Nu zitten we in een andere tijd.

Nu weet je dat verloren tijd niet meer in te halen is. Vaak roepen we dat wel, maar het is onmogelijk. Het is verleden tijd en dat noemen we geschiedenis. Die we af en toe best zouden willen veranderen, maar da's ook niet mogelijk. Wel krijgen we soms die kans als er gezegd wordt: "De geschiedenis herhaalt zich." Grijp die kans met twee handen en doe dat wat je had willen doen. Ook best weer ingewikkeld, want wat je toen anders hebt willen doen, zal over een tijd weer anders zijn.

Eigenlijk moeten we leren accepteren dat alles gebeurt met een reden. Ook al is het niet altijd fijn en voelt het niet altijd goed.

Zo werd ik, doordat ik afgelopen week geen column heb geschreven, verrast met een mail. Een mail waarin werd aangegeven dat ik werd gemist, ondertekend met: 'een trouwe fan'. Als eerste dacht ik dat het een grap was, maar dat bleek niet zo te zijn. De trouwe fan is mij niet bekend. Waar ik voorheen altijd alles wilde weten, heb ik het nu kunnen loslaten.

De trouwe fan heeft me de reden gegeven en gemaakt dat deze column er is. Zeker weten dat er iemand is die ze leest!

Ester Agterbosch is moeder van een prachtige, studerende dochter en werkzaam in het vastgoedbeheer. Daarnaast is ze creatief en sportief en geïnteresseerd in al wat om haar heen gebeurt.

Meer berichten