Wielrenner

  Column

Wielrenners zijn 'de vleselijke symbolen van het onbegrijpelijke avontuur van het leven'. Dat schreef ooit eens de Italiaanse romancier Dino Buzzatti. De klassiekers maken zachtjes aan plaats voor de rondes. De komende weken heeft Steven Kruijswijk maar één doel. Het winnen van de roze trui in de 100ste editie van de Ronde van Italië, de Giro d'Italia.

'De Kleerhanger' uit Nuenen krijgt de komende weken een nieuwe kans om voorgoed af te rekenen met de wielerwereld, door te laten zien dat zijn spectaculaire val van vorig jaar, met de haven in zicht, een eenmalige actie was.

Echte wielrenners zijn in de regel geen 'piepers'. Datgene wat ze in de kop hebben, hebben ze niet in de kont. Vallen en weer opstaan, altijd maar doorgaan, met of zonder lijfelijke schade. Doelen stellen is doelen bereiken. Koste wat het kost.

De afgelopen maanden waren er legio koersen overal in de wereld. Ik heb er diverse gezien. En vaak onder omstandigheden waarbij ik er niet aan twijfel dat de renners moeten hebben gedacht: waar zijn we nu in vredesnaam mee bezig. De onverbiddelijke elementen van de natuur werden getrotseerd: regen, hagel, sneeuw en het eindeloos 'stoempen' tegen de wind.

Organisaties die onbeschermde obstakels op het parcours over het hoofd hebben gezien en dat met een eenvoudig 'sorry' afdoen. Ongeduldige automobilisten die welwillende verkeerregelaars negeren en tegen de rijrichting van het aanstormend peloton inrijden. De gevolgen laten zich raden.

Hilarische omstandigheden zijn geen uitzondering meer, in geen enkele wedstrijd of toertocht. Het noodlot fietst tegenwoordig overal en altijd mee. De afgelopen maand was er op het fietseiland bij uitstek, Mallorca, geen racefiets meer te huur. Schijnbaar zijn er velen op deze aardbol die kennis hebben genomen van Dino's uitspraak en op zoek zijn naar het onbegrijpelijke avontuur van het leven. En wat word je dan als je het al niet bent? Inderdaad, wielrenner…….

Meer berichten